Tolerance?

Italians have their beauty and cuisine, the Germans their ‘Gemütlichkeit’, the Spanish are people that are very relaxed and love to party, Americans have a “yes we can” mentality and everybody knows I love the Portuguese. As a member of the cultural committee here in Utrecht I love the fact that I can dive into this banquet of nationalities and philosophies.

But now for this article I was forced to look as at a group that I take for granted, the Dutch.
I will ignore the clichés about tulips, clogs and windmills and would like to tell you about an experience I had during one of my city tours.

The city tour was just finished and to unwind after seeing all the sights we decided to have a beer on one of the many terraces in the sun.
There was an American in the group, which is always fun when they are below the age of 21.
And here he sat, ordering a beer, getting his euro’s and when the beer finally came he said to me that even though he knew it was completely legal he still felt like he was committing a crime.

That takes me to one of the Dutch stereotypes, according to global standards we seem to be very tolerant. Alcohol, soft-drugs, prostitution, euthanasia, gay marriage and abortion are all legal, soft-drugs and prostitution especially catch the eye of visitors to our country.

However, the more I thought about it the more I saw a different aspect of Dutch society, not one of tolerance but of shrewd business tactics and cold, efficient, rational planning.
Amsterdam especially gained a status a weed capital of the world, but how many know that the legalization of drugs is not because the Dutch people are so tolerant, statistics show that the Dutch have a low percentage of users compared to other countries, but because the city wanted an effective system to combat the dealers that dealt with hard drugs.

Just on the outskirts of Rome, you can find plenty of prostitutes, there are sites that you can buy a lump of weed the size of a brick dirt cheap in Nepal for almost nothing. It has little to do with tolerance, it’s a mixture of taking the lesser evil, rationality, don’t caring, business and planning.

Because don’t forget, that view doesn’t just reflect on being able to buy some weed but also on euthanasia, abortion, gay rights, etc. Personally I think the Dutch have stopping believing in the idea that you can truly make everyone do what you want, people are individuals and they will always get high, pregnant or wasted. The best you can do in such cases is to make sure that people who want to explore these experiences have a safe trip.

And so far, it seems to work.

Vrouw in de bus

Riders on the storm
Riders on the storm
Into this house were born
Into this world were thrown
Like a dog without a bone
An actor out on loan
Riders on the storm

Elke ochtend of middag word ik wakker met dit heerlijke intro van The Doors, het teken dat er alweer een nieuwe dag is aangebroken. Of het teken dat ik de dag al bijna doorheen ben geslapen. Het ritueel kan weer beginnen, de enige aanpassing ligt in het feit of je een bammetje, zak chips of eitje eet. En of je wel of niet je tanden schrobt.

Vandaag is het een koude vroege werkdag in Februari. Ik helemaal naar Montfoort om het zoveelste rapport over olie en gasvelden te vertalen in nog saaiere dataformats.
Maar het betaald, en dat is het belangrijkste. Hop de jas aan en richting station overvecht.

Bovenaan de trappen staat daar elke, voor mij veel te vroege, morgen dezelfde oude man de spits uit te delen. Kraag van zijn dikke, stevige winterjack omhoog tegen de kou. En hij heeft zichzelf tactisch naast de automaten en voor de krantenhouder van de metro geplaatst.

Iedereen is op weg, van A naar B. Naar kantoor, college, familie, liefde of winkelcentrum.
Het enige dat we gemeen hebben is dat we allemaal langs die man moeten, en sommige van ons willen een krant zodat we onszelf nog beter kunnen afleiden van het dagelijkse ritueel.

Je loopt naar de man toe en hij reikt je de krant al aan, ongeveer tegelijk komt er uit zijn mond een zacht "asblief" en uit mijn mond een "dnkwel". Praktisch onverstaanbaar, ieder in zijn eigen wereld. Zou die man zich nu ook afvragen wie de ander nou eigenlijk is?

Via de trein kom je dan op Utrecht CS, als er ooit een plek uitdrukt wat ik probeer te beschrijven is het die plek wel. Op geen enkele plek in Nederland komen de rituelen van zoveel mensen zo dicht bij elkaar. 150.000 mensen per dag, 150.000 verhalen langs elkaar heen.

Vervolgens de laatste stap, bus 180 naar Montfoort. Ik gok een zo kleine 40 minuten van de werkplek. En soms, soms is daar in de bus de oude vrouw. Zij probeert altijd een gesprek aan te knopen. Wat tussen uitgebluste kantoorwerkers en daadwerkelijk uitgeputte magazijnwerkers haar niet altijd in dank word afgenomen.

Uit beleefdheid luisteren de mensen wel, met geluk halen ze 2 oortjes van hun hoofd. Het ritueel verbroken op een manier die ze niet waarderen. Maar weinig leren haar uiteindelijk waarderen.

De charme van deze vrouw zit haar in haar wijsheid. Haar verhalen over haar kleinzoon houden mij ook niet op het punt van mijn stoel. Het mooie van deze mensen, die nog spontaan een gesprek beginnen is dat ze weigeren vast te roesten in gedrag dat ons tot een efficiënte massa drijft, als een stel nietjes standaard en netjes op een rij in het apparaat.
Ik betrap mezelf erop, krantje voor me, lege stoel opzoekend, zelfscannen, oortjes in.

Op mijn werk is het project afgelopen, veel schelen kan het me ook niet.
Het werk belichaamde het ritueel, A naar B, standaard, niet afwijken.
Zittend langs de kant van de weg wacht ik op de bus, dit was dan de laatste keer werken hier en ook de laatste keer in de bus. De oude vrouw is er niet, wel kan ik een kort gesprek met de chauffeur aanknopen. Weer is het ritueel dat dat niet mag, verder benadrukt door een bordje op het grijze plastic van de bus.

De oude vrouw is er niet, ik vraag me af of ze haar dingen vertelde omdat ze nergens anders haar ei kwijt kan of omdat ze het gewoon gezellig vond.

De randstad heeft 7 miljoen inwoners, met Londen, Parijs, de Vlaamse Ruit en het ruhrgebied is het de belangrijkste stedenconcentratie van west-europa.
Maar de drukte,

de drukte is eenzaam.

Plons

Een eerste stap zetten is nooit makkelijk, wel is het spannend en vaak ook belonend. De stap naar Journalistiek is beide en na het ontvangen van de resultaten van de selectietoets heb ik een permanente glimlach op mijn gezicht.

Want nu gebeurt het, of zou het moeten gebeuren. De Uithof, Stef's, de studie die bij mij past. Hoera! Al dat en meer, aan enthousiasme geen gebrek. Sky is the limit.
Aanmelden op Humedia, opgeven voor introkamp en gaan maar.

En op Humedia kom ik de tweede stap tegen, dan voel je je opeens een kleine vis in een grote vijver. Van Komkommers tot Meisjes uit de Achterhoek, iedereen heeft een verhaal.
Ze willen het kwijt, en ze kunnen het kwijt. Op een aantrekkelijke manier. En dat vind ik knap.

Ik kan het dan niet laten om naar mezelf te kijken, het meeste wat ik heb geschreven zijn berichten op de achterkant van kassabonnetjes en bierviltjes. "Florin belde, je moet werken om 5 uur" is geen literair hoogstandje. Noch steek ik er veel van op.

Maar ja, dit is Journalistiek! Je moet toch zeker kunnen schrijven?! En waarover dan? En een blog hoort toch ook geen doel op zich te zijn? En je moet het hele jaar waarschijnlijk nog schrijven, schrijven en nog eens schrijven.

Na al die vragen toch even snel de veiligheid van google opgezocht, die zou het wel weten.
En ja hoor, na enkele sites kwam eruit dat je het *gewoon* moet doen. Vandaar ook dit stuk, op een aantal reisverslagen na mijn eerste blog. de filosofie erachter zou nog wel komen. Als het zoiets uberhaupt wel zou hebben, misschien is het meer een gewaarwording.

En aan het einde van dit blog, na schrijfstijlen en correcte zinsopbouw te hebben opgeofferd om deze stap te kunnen zetten merk je toch dat de inspiratie je uiteindelijk wel bereikt. Zelfs tijdens een chaotische, voorzichtige eerste stap.