Een eerste stap zetten is nooit makkelijk, wel is het spannend en vaak ook belonend. De stap naar Journalistiek is beide en na het ontvangen van de resultaten van de selectietoets heb ik een permanente glimlach op mijn gezicht.
Want nu gebeurt het, of zou het moeten gebeuren. De Uithof, Stef's, de studie die bij mij past. Hoera! Al dat en meer, aan enthousiasme geen gebrek. Sky is the limit.
Aanmelden op Humedia, opgeven voor introkamp en gaan maar.
En op Humedia kom ik de tweede stap tegen, dan voel je je opeens een kleine vis in een grote vijver. Van Komkommers tot Meisjes uit de Achterhoek, iedereen heeft een verhaal.
Ze willen het kwijt, en ze kunnen het kwijt. Op een aantrekkelijke manier. En dat vind ik knap.
Ik kan het dan niet laten om naar mezelf te kijken, het meeste wat ik heb geschreven zijn berichten op de achterkant van kassabonnetjes en bierviltjes. "Florin belde, je moet werken om 5 uur" is geen literair hoogstandje. Noch steek ik er veel van op.
Maar ja, dit is Journalistiek! Je moet toch zeker kunnen schrijven?! En waarover dan? En een blog hoort toch ook geen doel op zich te zijn? En je moet het hele jaar waarschijnlijk nog schrijven, schrijven en nog eens schrijven.
Na al die vragen toch even snel de veiligheid van google opgezocht, die zou het wel weten.
En ja hoor, na enkele sites kwam eruit dat je het *gewoon* moet doen. Vandaar ook dit stuk, op een aantal reisverslagen na mijn eerste blog. de filosofie erachter zou nog wel komen. Als het zoiets uberhaupt wel zou hebben, misschien is het meer een gewaarwording.
En aan het einde van dit blog, na schrijfstijlen en correcte zinsopbouw te hebben opgeofferd om deze stap te kunnen zetten merk je toch dat de inspiratie je uiteindelijk wel bereikt. Zelfs tijdens een chaotische, voorzichtige eerste stap.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten