Vrouw in de bus

Riders on the storm
Riders on the storm
Into this house were born
Into this world were thrown
Like a dog without a bone
An actor out on loan
Riders on the storm

Elke ochtend of middag word ik wakker met dit heerlijke intro van The Doors, het teken dat er alweer een nieuwe dag is aangebroken. Of het teken dat ik de dag al bijna doorheen ben geslapen. Het ritueel kan weer beginnen, de enige aanpassing ligt in het feit of je een bammetje, zak chips of eitje eet. En of je wel of niet je tanden schrobt.

Vandaag is het een koude vroege werkdag in Februari. Ik helemaal naar Montfoort om het zoveelste rapport over olie en gasvelden te vertalen in nog saaiere dataformats.
Maar het betaald, en dat is het belangrijkste. Hop de jas aan en richting station overvecht.

Bovenaan de trappen staat daar elke, voor mij veel te vroege, morgen dezelfde oude man de spits uit te delen. Kraag van zijn dikke, stevige winterjack omhoog tegen de kou. En hij heeft zichzelf tactisch naast de automaten en voor de krantenhouder van de metro geplaatst.

Iedereen is op weg, van A naar B. Naar kantoor, college, familie, liefde of winkelcentrum.
Het enige dat we gemeen hebben is dat we allemaal langs die man moeten, en sommige van ons willen een krant zodat we onszelf nog beter kunnen afleiden van het dagelijkse ritueel.

Je loopt naar de man toe en hij reikt je de krant al aan, ongeveer tegelijk komt er uit zijn mond een zacht "asblief" en uit mijn mond een "dnkwel". Praktisch onverstaanbaar, ieder in zijn eigen wereld. Zou die man zich nu ook afvragen wie de ander nou eigenlijk is?

Via de trein kom je dan op Utrecht CS, als er ooit een plek uitdrukt wat ik probeer te beschrijven is het die plek wel. Op geen enkele plek in Nederland komen de rituelen van zoveel mensen zo dicht bij elkaar. 150.000 mensen per dag, 150.000 verhalen langs elkaar heen.

Vervolgens de laatste stap, bus 180 naar Montfoort. Ik gok een zo kleine 40 minuten van de werkplek. En soms, soms is daar in de bus de oude vrouw. Zij probeert altijd een gesprek aan te knopen. Wat tussen uitgebluste kantoorwerkers en daadwerkelijk uitgeputte magazijnwerkers haar niet altijd in dank word afgenomen.

Uit beleefdheid luisteren de mensen wel, met geluk halen ze 2 oortjes van hun hoofd. Het ritueel verbroken op een manier die ze niet waarderen. Maar weinig leren haar uiteindelijk waarderen.

De charme van deze vrouw zit haar in haar wijsheid. Haar verhalen over haar kleinzoon houden mij ook niet op het punt van mijn stoel. Het mooie van deze mensen, die nog spontaan een gesprek beginnen is dat ze weigeren vast te roesten in gedrag dat ons tot een efficiënte massa drijft, als een stel nietjes standaard en netjes op een rij in het apparaat.
Ik betrap mezelf erop, krantje voor me, lege stoel opzoekend, zelfscannen, oortjes in.

Op mijn werk is het project afgelopen, veel schelen kan het me ook niet.
Het werk belichaamde het ritueel, A naar B, standaard, niet afwijken.
Zittend langs de kant van de weg wacht ik op de bus, dit was dan de laatste keer werken hier en ook de laatste keer in de bus. De oude vrouw is er niet, wel kan ik een kort gesprek met de chauffeur aanknopen. Weer is het ritueel dat dat niet mag, verder benadrukt door een bordje op het grijze plastic van de bus.

De oude vrouw is er niet, ik vraag me af of ze haar dingen vertelde omdat ze nergens anders haar ei kwijt kan of omdat ze het gewoon gezellig vond.

De randstad heeft 7 miljoen inwoners, met Londen, Parijs, de Vlaamse Ruit en het ruhrgebied is het de belangrijkste stedenconcentratie van west-europa.
Maar de drukte,

de drukte is eenzaam.